چی میشد اگه تو دست به ساختنش نمیزدی؟؟

خدا جون متشکریم که چشم دادی بهمون‏،


واسه گریه کردن و دیدن این دنیای زشت!

مرسی که پا به ما دادی واسه سگ دو زدن

واسه گشتن تو جهنم دنبالِ راهِ بهشت!

خدا جون ممنون از این که دو تا دَست دادی به ما‏،

تا اونا رُ رو به هر مترسکی دراز کنیم!

آخ که شُکرت – ای خُدا!-

واسه جهان به این بَدی!

چی می شُد اگه تو دست به ساختنش نمی زَدی؟!

خُدا جون! مرسی از این که دلی تو سینه مونه

که می تونیم بذاریم بدزدنش با یه نگاه

می تونیم دلِ یکی دیگه رُ بازیچه کنیم،

می تونیم خیلی راحت به عشق بگیم یه اشتباه!

مرسی که زبون به ما دادی برای حرف زدن،

تا از این همه مزخرف دُنیا رُ پُر بکنیم!

تا دهن بند اختراع بشه به لطف حرف حق،

تا بتونیم با زبون از تو تشکر بکنیم!

آخ که شُکرت – ای خُدا!-
 
واسه جهان به این بَدی!
 
چی می شُد اگه تو دست به ساختنش نمی زَدی؟!

می خواهم

می خواهم بر فراز ماسه های داغ گام بردارم

و گرمای زمین را درک کنم

می خواهم غروب زیبای خورشید را تماشا کنم

در لحظه ای که در آغوش دریا فرو می رود

و آن گاه به سوی تو بیایم

تا دمیدن دوباره خورشید

می خواهم ستاره ها را پا به پای تو

به سقف آسمان ببرم

و این دنیای تاریک را

با آتش عشق تو روشن کنم

می خواهم تو را تنگ در بر گیرم و به خواب روم

کجا؟؟

کجا میتوان چون تو یافت؟؟

معجونی از شیرینی، ترشی، شوری ، تلخی

کجا؟

معجونی از عشق، زیبایی و پاکی

کجا میتوان وسعت محبتت را اندازه گرفت

و

آیه های بارانی آسمان چشمانت را شمرد؟

کجا؟

به جز آغوش خروشان قلبت

که

همیشه تپنده باد آنگاه که دست در دستان مهربان تو دارم

تولدی دیگر

چگونه به شعر هایم بگویم روزی میروی؟

چگونه به اشک هایم

به کلاغ های قار قار کنان پاییزی

بگویم یک روز میروی؟

چقدر پشت سیاهی های هراسناک

سیاه میشوم در بی تو بودن

چقدر در هیاهوی تنهایی هام

تنها میشوم بی تو

به دنبال من

در انتهای لبه لرزان سایه ام

زیر تابش داغ خورشید مصنوعی

تو می آیی

در هیات یک نسیم

یا یک آه

همه چیز سنگین میشود

دست هایم بی تو

کله ام بی کلاه

کوله ام بی خاطره

کفش هایم بی راه

همه چیز خسته تر میشود

سکون معنایش را به دندان هایم میفشارد

و کابوسی که از بدو تولد در چشمان سیاهم داشتم در چشمان سیاهم میمیرد

چگونه اینقدر عاشقانه در آسمان بلند خورشید ستاره می شوی

که شانه های سبز باد را با نگاهی شاعرانه

با چند قطره شبنم تقسیم می کنی

تو آنقدر پرنده می شوی

که نمی دانی

چگونه در انحصار کودکانه جاده ها قدم برداری

و گاهی آنقدر دیوانه

که شانه هایت را بی محابا به دوش می کشی

وجهان

با یک چشم برهم زدن

پشت پلک های خسته ات دفن می شود

تو در روزهای سخت با منی
در لحظه های شاد با منی
در تنهایی و در سکوت با منی
حتی اگر از من جدا باشی
تو
همیشه
همیشه با منی

هیچ چیز جای عشق را نمیگیرد
هیچ لذتی به پای درد عشق نمیرسد
حتی خدا را هم نمیتوان بیشتر از تو دوست داشت

مرگ من

آغاز زندگی

کسوف آغاز افول خورشید نیست
فرصتی است تا ستاره های کوچک خوشبختی را در روشنایی ببینیم

باید تورو پیدا کنم شاید هنوزم دیر نیست
تو ساده دل کندی ولی تقدیر بی تقصیر نیست

با این که بی تاب منی بازم منو خط میزنی
باید تورو پیدا کنم تو با خودت هم دشمنی


کی با یه جمله مثل من میتونه ارومت کنه
اون لحظه های اخر از رفتن پشیمونت کنه

دلگیرم از این شهر سرد این کوچه های بی عبور
وقتی به من فکر میکنی حس میکنم از راه دور

اخر یه شب این گریه ها سوی چشامو میبره
عطرت داره از پیرهنی که جا گذاشتی میپره

باید تورو پیدا کنم هر روز تنها تر نشی
راضی به با من بودنت حتی از این کمتر نشی

پیدات کنم حتی اگه پروازمو پرپر کنی
محکم بگیرم دستتو احساسمو باور کنی

پیدات کنم حتی اگه پروازمو پرپر کنی
محکم بگیرم دستتو احساسمو باور کنی

باید تورو پیدا کنم شاید هنوزم دیر نیست
تو ساده دل کندی ولی تقدیر بی تقصیر نیست

باید تورو پیدا کنم هر روز تنها تر نشی
راضی به با من بودنت حتی از این کمتر نشی

آخر عشق

آخر عشق رسید و عمر ما به سر آمد
قصه ای رفت و مجنون زخاک لیلی بدر آمد
بلبل گم شده باز گردد به خانه خویش
شاخه بشکسته فرو ریزد به کاشانه خویش
چهره غم ملتهب گشته از سکوت
طاقت مرد کم شده از فرط هبوط
هیچ آوازی را نمی توان خواباند به زور
هیچ گلگشتی را نمی توان خشکانید به زور

برفی سنگین نشست
درختی زیبا شد
درختی شکست

سبز

دلم برای سفیدی ها میگیرد
دلم برای سرخی ها میمیرد
دلم از دست حباب های سیاه دیر زی خون میگیرد
سوار بر موج خروشان سبز میشویم
ساحل آرام خوشبختی نزدیک است

از خواب که بیدار می شوم به خودم نگاه می کنم
آشنا با نگاه خودم هستم
بی ذره ای شباهت به این و آن
مثل خودم فکر می کنم
مثل خودم احساس می کنم
تنها انگار بی تو هیچ چیز ندارم دیگر

دلم برای تو بیشتر از همیشه تنگ می شود

برای با تو حرف زدن

برای چیزهای ساده

برای نوازش های تو

و اوج شور و دیوانگی هایمان تنگ می شود

برای همه آنچه به هم می بخشیدیم و می ستاندیم

چه خوب بود اگر انسان

به هنگام خوشبختی نمی گریست

و به هنگام درد نمی خندید

در این روزهای بی تو

با خودم بی تو حرف می زنم

با خودم بی تو فکر می کنم

زندگی را تو چه می بینی؟
پروانه ای میان لاله ها؟
کودکانی که در تپه های بهار غلت می زنند؟

یا خورشیدی که به دانه های گیاه حیات می بخشند؟

پیدا کردن کسی که دلش به زلالی نگاهش باشد

همیشه مرا به گریه می اندازد

نی نی

نی نی نازی
نی نی نازی
بیا با هم بریم بازی
تو نی نی ناز منی
گل خوشبوی طناز منی
تو مهتاب پر راز منی
فرشته تک زندگیم
نور امید تاریکیم
تو نی نی ناز منی

دوستی من و تو امروز بعد از آن روزهای کودکی رنگ دیگری دارد

آن روزها کتابهایمان را به یکدیگر قرض می دادیم و قهرمانی مشترک در ذهنمان می ساختیم

امروز

با همه دیدارهای دیر به دیرآن قدر دوستت دارم

که از یاد می برم دلتنگی این روزهای دراز جدایی را

من عشق و صبری بی نهایت دارم

خوابیدی

وقتی که تو خوابیدی
چشات قشنگترین برق عشق رو داره

این که می دانم تو در کنارمنی

که مرا درک می کنی

و مرا دوست داری

به من

برای تحمل این روزگار سخت دل می دهد

تو

تو
تو
تو
مثه آبشاری تو دل کویر خشک
مثه نفسی تو لحظه موت
تو
تو
تو
قایق قشنگ دریای زندگی
با بادبانهای بلند عشق
با چشمان پر امید و سرشار
تو قرمزو سبز میکنی
آبی میکنی
سیاهو سفید میکنی

بلا تکلیفم
بی حوصله ام و خسته

قرمز هیچوقت سبز نمی شود

گاهی اوقات در نیمه های شب

احساس میکنم

خالی ام

...هیچ ام

خواب می گریزد از چشمم

از فکر اینکه

"اگر تو نباشی"

...می لرزم از هراس

مانده ام آیا هیچ می دانی

چه بی نظیری و پراکنده در ذهن من؟

وچه نازنینی برای من؟

کاش بدانی چگونه بر دنیای احساس من چیره ای

بدان

بسیار دوستت دارم

بسیارتر از هر چه در دنیاست

تو

تو آیه امیدی بر شاخه سبز زندگی
با بوی مست کننده سرزندگی

تو قصه شوخ مهربانی
تو واژه گرم دوست داشتن

تو را دوست دارم

دلم گرفته از تکرار جاده ها
آمدن ها رفتن ها
گرفته ها داده ها
دلم گرفته از تکرار طبایع بشر
شعر ها قصه ها نشانه ها
کارها، خانه ها
عاقلان، دیوانه ها
دلم گرفته از سکوت، هیاهو، شرم، نر، ماده ها
جهان و هستی و دین فرستاده ها

دوست دارم برم

دلم می خواد برم به یه فضای سبز و آبی خنک و لطیف راه بیوفتم، قدم بزنم،پرواز کنم یا شنا کنم نمی دونم چجوری اما دوست دارم وسط جزیره های معلق سبز پرواز کنم برسم به جایی که آدم کم باشه یه جایه زلال و پاک وسط ابر و مه و خورشید قشنگ داغ یه جایی که کوههای سبز بلند، آب میریزن تو دشتای پهن دلباز میخوام دلمو پر کنم از هوای تازه حس تازه یه غربت قدیمی یه جا که همیشه روشن و شفافه

طلوع صبح امروز

من و تکرار تنهایی

........خداحافظ

و من هنوز

در این دهکده کوچکم

امیدم به دوباره آمدنت است

دم عید است

تو را می بوسم و
می بویم و
می گیرم در آغوش
دم عید است
تو را همچون گلبرگ قشنگ خاطرات یکساله
کنار گلدان هجران می گذارم و
میگریم و میگریم و میگریم

تو را میبینم که افسرده ز سرمای زمستانی
به خون داغ در رگ هایت می خواهم که بیش از این دل رنجور خود نیازاری

تو را از هرچه کابوس است
از هرچه خواب نیمه کاره مغشوش
به بیداری میخوانم
که با هم قصه روزهای روشن بسوزانیم

گوشواره های درشتت

من
از گوشواره های درشتت آویزان میشوم
و سرود وصال را برایت زمزمه میکنم
طعم طلا و نفس
را بارها میچشم و نگاه می کنم

روی شکاف قاب عکس پوشیده از غبار

دور از تمامی لحظه های خوب

با تو به جاده های دلتنگی سفر می کنم

به به چه گلی

گرم دستای تو بهترین گرم خداست
برق چشمای قشنگت مثه طلاست

حکم آغوش تنگت محکومی به ابد
زندونی موندن اونجا تا به ابد

به به چه گلی یار من تنها شده ای
پاکی مثه زمزم که واسم رویا شده ای

هر چی مینوشم سیر نمیشه غوغای دلم
هر چی میبینم سر نمی ره که حوصلم

یک شب که پیشم باشی ستاره ها
از حسودی روز می کنن آواره ها

یک قند عسل که رو لبم جا بذاری
چند روز میگذره اما تشنگی که نداری

از دار موهات وقتی که زیر پاتم
دوس ندارم دل بکنم وقتی باهاتم

عروس من، عروسکم، ای دخمر خوشگلکم
دوست دارم عسلکم، ای پری با نمکم